Uzakdoğu savaş sanatları, içinde olmayanlarca hep şu sorularla sorgulanır: Felsefe mi, Sanat mı, ölüm mü? Aslında hepsi ama önce felsefe. Bilindiği gibi felsefe her şeyin üstündedir ve matematiğin bile bir felsefesi vardır. İşte yaşamın

felsefesini  en iyi algılayan sanatlardan biri de Aikido’dur. “BAŞKASINI YENMEK BAŞARIDIR, KENDİNİ YENMEK BİLGELİKTİR”.  Önemli olan ve zor olan kendini tanımak, kendinle savaşmak ve sonuçta kendini aşabilmektir.

Aikido kelime anlamıyla “evrensel enerjiye uyum yolu” demektir. “Ai” uyum, evrensel enerji (Ki enerji) ise bize ve tüm evrene hayat veren enerji (yaşam enerjisi) olarak tanımlanabilir. “Do” yol demektir. Savaş sanatlarında genel anlamda, yapılan çalışmalarla aydınlanmak amaç olduğundan, aydınlanma yolu olarak da tanımlayabiliriz. Aikido’da amaç; kendinle, karşındakiyle, doğayla

 ve çevremizdeki her şeyle uyuma girebilmek ve uyumsuzluğun getirdiği tüm olumsuzluklardan uzaklaşabilmektir.

Aynı zamanda çok etkili ve güç gerektirmeyen bir savunma sanatıdır.

Aikido teknikleri bize uyumu öğreten ve ruhsal yönden eğiten fiziksel egzersizlerdir. Teknikler ilerledikçe kendimizi savunmak için tekniği değil, uyumu kullanmaya başlarız. Rakibin gücüne uyumlanıp birlikte akarak yenilmez oluruz. Gücümüzle ona karşı koyup direnebildiğimiz için değil, karşısında yenecek bir güç bulamadığı için yenilmez oluruz. Rakibimiz bizi yenmeye çalıştıkça kendini yener. Bu yolda yürüyerek egomuzu kontrol altına almayı ve egonun örttüğü gücü yani sevgiyi açığa çıkarmayı öğreniriz.İşte bu nedenle aikido çalışmaları daima karşılıklı olarak yapılır fakat müsabakası yoktur,başkası ile yarışmamak ve kendini yenmek yolunda ilerleyebilmek amacıyla kurucusu Morihei UESHIBA tarafından yasaklanmıştır.

Aikido esasen bir özgürlük yoludur, o’nun özü anlık olması ve değişkenliğidir. O’Sensei’nin öğretisi de yıldan yıla değişmiştir. Altmış yaşında yaptığı ikkyo ile yetmiş yaşında yaptığı ikkyo’nun farklı olmasının yanında, günümüzde yaşayan uchi deshi’lerinin anlatımına göre, her yapışı da birbirinden farklı imiş. O’na göre teknik; gelen gücün açısı,yönü, uke’nin vücut yapısı,algılayış gibi etmenlere bağlı olarak, bir saniye içinde şeklin yaratılmasıdır. Şekil sabit kalırsa Aikido olmaz. Sadece şekil ile ilgilenenler, içlerindeki gelişmeleri gözlemleyemezler. İyi bir Aikido öğrencisi şeklin ötesini, kalbi görebilmelidir.

Derslerde çok sayıda tekrar edilerek çalışılan teknikler aslında bizi, kendi kontrolu altına almaya çalışan güce, yani daha geniş bir anlamla,yaşama uyulmamayı sağlar.Bu uyum önce tekniklerimizde ve çalışma arkadaşlarımızla aramızda oluşur,sonra yaşamla ve doğayla uyuma dönüşür.İşte bu aşama gerçek sevginin hissedildiği aşamadır. Teknikler bir anlamda beden-zihin-ruh uyumu sağlayabilmek için yapılan beden eğitimi görevini de görmektedir. Zihni eğitmenin en iyi yolu, önce bedeni eğitmektir.

Aikido’yu O’Sensei Ueshiba şöyle tanımlıyor: “Aikido ne bir dövüş tekniği, ne de bir düşmanı yenme yöntemidir. O,dünyaya uyumu getirmek ve insanın varlığını tek bir bütüne dönüştürmek için vardır. Bir düşman benimle savaşmak isterse,evrenin kendisiyle savaşmak istemektedir ve evrenin uyumu bozulacaktır. İşte bu nedenle daha bunu düşündüğü anda yenik düşmüştür."

Aikido çalışmaları aynı zamanda Ki enerjinin de açığa çıkmasını sağlar. Bir annenin çocuğunu kurtarmak amacıyla arabanın tekerleğini can havliyle kaldırması gibi olayları zaman zaman duymuşuzdur. İşte Ki enerji denilen budur,yani aslında bizde varolan ancak bilinçli olarak kullanmayı bilmediğimiz içsel gücümüz. Aikido bu gücü hissetmek ve kontrol altına almak  yolunu da açıyor bize,yani sağlıklı ve hatta uzun bir yaşam yolu.

Burada anlatılanlar ve anlatılabilecek daha birçok şey buzdağının görülebilen kısmı, görülemeyeni ise ancak çalışarak keşfetmek mümkün.